Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω από τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει.

Φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι μας??? Τότε γιατί ποτέ δεν λειτουργούμε συλλογικά???

 

Ποιος θα απαντήσει σ αυτό το ερώτημα??  Η μοναξιά είναι ένας απ τους μεγαλύτερους φόβους του ανθρώπου(έτσι τουλάχιστον έχει δείξει η ερώτηση τι φοβάστε περισσότερο), ωστόσο λίγοι είναι εκείνοι που βάζουν πάνω απ’ τον εαυτό τους το σύνολο… Δεν σκέφτονται το συμφέρον του συνόλου, το ‘’εμείς’’, αλλά το ‘’εγώ’’… Και αυτό το φαινόμενο δεν το εντοπίζουμε μόνο στις σχέσεις μας με τους άλλους, δηλαδή στον προσωπικό τομέα, αλλά και στον πολιτικό… Ποιος ενδιαφέρθηκε για το αν η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει? Και δεν αναφέρομαι στο τώρα αλλά στο τότε… στο παρελθόν… Το ποτήρι άρχισε να γεμίζει πριν από περίπου μία 25ετία… Στο περιεχόμενο του ποτηριού δεν περιλαμβάνονταν ούτε η ανάπτυξη ούτε η διαφάνεια… Αντίθετα τη θέση τους είχαν πάρει  η διαφθορά και  η σταδιακή οικονομική βύθιση της χώρας…  Και η κατάσταση έφτασε  στο ζενίθ της  το 2010 με την ένταξη μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο… Και η κατρακύλα δεν έχει τελειωμό… Γιατί έγινε αυτό όμως… Η απάντηση είναι απλή… Κάποιοι προέταξαν το ατομικό τους συμφέρον έναντι του συλλογικού… Καταπάτησαν  την αρχή της συλλογικότητας απ’ την οποία ειδικά ένας πολιτικός θα έπρεπε να διέπεται για να επωφεληθούν… Και δυστυχώς όλοι υποπέσαμε στην παγίδα του ατομικισμού… Σκεφτόμαστε πως θα γλυτώσει ο εαυτός μας, και όχι πως όλοι… Μια ζωή στο μυαλό μας τριγυρνάει η λέξη  ‘’βόλεμα’’, η φράση ‘’ας είμαι εγώ καλά, και για τον άλλο Χέστηκα’’…  Το ποτήρι όμως έχει ξεχειλίσει… Και δεν έχουμε κατρακυλήσει μόνο οικονομικά και πολιτικά αλλά και ηθικά… Διέφθειραν τις αξίες μας, τα ιδανικά μας, γιατί εμείς σταματήσαμε να τα υπερασπιζόμαστε… Γιατί εμείς αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε το δικό τους μονοπάτι… Και τώρα θα αναρωτιέστε που κολλάει όλο αυτό με τη μοναξιά… Και όμως ταιριάζει… Όταν σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου, έρχεται η στιγμή που οι άλλοι αρχίζουν να σε εγκαταλείπουν… Ένας, ένας φεύγει… Δεν μπορούν να αντέξουν  άλλο τον αφόρητο εγωισμό σου… Σταμάτα να ζητάς  μόνο και μόνο για να πάρεις…   Θα μείνεις ολομόναχος…  Κάτι πρέπει να κάνεις… Πρέπει να αλλάξεις…  Να αλλάξεις εσύ, να αλλάξει το υπάρχον πολιτικό σύστημα… 

 

Και τώρα που σου πήραν και τον καναπέ τι θα κάνεις??? Θα αποφασίσεις επιτέλους να κλείσεις αυτό το  ‘’μαραφέτι’’, που ονομάζεται τηλεόραση??? Θα καταλάβεις επιτέλους πως το μόνο που θέλουν είναι  να σου κάνουν πλύση εγκεφάλου, και όλα να σου φαίνονται πως γίνονται για τη διάσωση της ‘’πατρίδας’’…  Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πως όλα τα μέτρα που μέχρι στιγμής έχουν ληφθεί αλλά και αυτά που πριν λίγο καιρό ψηφίστηκαν, κρίνονταν απ τα ΜΜΕ ως απαραίτητα για την ‘’Εθνική Σωτηρία’’. Ένα κλίμα τρομοκρατίας, που αποσκοπεί να ‘’χτυπήσει’’ στο εθνικό σου φρόνημα, (γιατί ο Ελληναράς δεν αντέχει να τον θίγουν),  δημιουργείται κάθε φορά που πρόκειται να γίνει  ψηφοφορία για μια νέα δανειακή σύμβαση, για ένα νέο μνημόνιο… Και πραγματικά ‘’αγωνιούμε’’ για το αν θα αποχωρήσει και άλλος βουλευτής απ το ΠΑΣΟΚ, αν θα πει όχι σε αυτά τα επαχθή μέτρα, που έγιναν επαχθή τώρα, γιατί στο προηγούμενο μνημόνιο δεν θυμάμαι να είχαν παραιτηθεί και πολλοί…  Η διαδικασία επαναλαμβάνεται και εμείς είμαστε στο ίδιο έργο θεατές… Αλλά πραγματικά είναι προτιμότερο να είσαι θεατής από το να είσαι πρωταγωνιστής? Τίποτα δεν θα σου αφήσουν... Και θα  θυμώσεις ακόμα περισσότερο(αν δεν έχεις ήδη θυμώσει), όταν δεις πως αυτά που απέκτησες με τόσο κόπο, που στερήθηκες για να γίνουν δικά σου, στα παίρνουν, χωρίς να σε υπολογίσουν...  Εσύ όμως τους έδωσες αυτό το δικαίωμα, δεν αντέδρασες, καθόσουν ήρεμα στον καναπέ σου, περιμένοντας το δελτίο ειδήσεων των 8... Περιμένοντας να ακούσεις τι θα πουν οι μεγαλοδημοσιογράφοι... Ύστερα απ'το λογίδριο που έβγαζαν, εσύ κατέληγες σε κάποιο συμπέρασμα... Μόνο που αυτό το συμπέρασμα δεν ήταν δικό σου, ήταν κατασκευασμένο, γιατί εσύ δεν μπορούσες πλέον μόνος σου να ΣΚΕΦΤΕΙΣ, ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΨΗ... Παρτο χαμπάρι!! Δεν είχες άποψη για πολλά χρόνια... Ήσουν έρμαιο των άλλων, γιατί εσύ  επέλεξες να είσαι... Και χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο, γιατί θέλω να πιστεύω πως έχεις πια ξυπνήσει... Έχεις καταλάβει τι συμβαίνει και σιγά σιγά αφυπνίζεσαι...

   Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αποτελούν την ''τέταρτη'' άγραφη εξουσία, μια εξουσία που συνεργάζεται άψογα με τις υπόλοιπες, στοχεύοντας στην εξυπηρέτηση, όχι του κοινού συμφέροντος, αλλά των δικών τους συμφερόντων... Και όπως κάθε εξoυσία, έτσι και αυτή προσπαθεί να εκμεταλλευτεί αυτό που βλέπει πως σε ελκύει και σε γοητεύει, αυτό που σε κάνει να την ακολουθείς... Αυτή είναι η κοινωνία του θεάματος, η κοινωνία του φαίνεσθαι, που έχει κατακλύσει τις ζωές μας... Και όσο εσύ μένεις σ αυτό, τόσο εκείνη σ εκμεταλλεύεται και σε κάνει ένα με αυτήν... Καταλήξαμε σ αυτό το σημείο γιατί εσύ ενδιαφερόσουν για το περιτύλιγμα και όχι για την ουσία... Το ζήτημα είναι πως τώρα δεν θα έχεις περιτύλιγμα αλλά ούτε ουσία, γιατί δεν φρόντισες για αυτήν...  Πως θα αποκτήσεις όμως και πάλι ουσία, περιεχόμενο?? Μπορείς να τα καταφέρει... Το θέμα είναι να το αποφασίσεις... Κοιμόσουν-κοιμάσαι(;) βαθιά.. Θα μπορούσα να πω πως είσαι σε μια κομματώδη κατάσταση, ωστόσο μπορείς να επιστρέψεις... Στο χέρι σου είναι... Σήκω απ' τον καναπέ, διαμόρφωσε τη δική σου άποψη, ξεκίνα να διακρίνεις την αλήθεια απ'το ψέμα... Υπάρχει και αντικειμενική δημοσιογραφία, που παρουσιάζει τα αληθινά γεγονότα, μένοντας μακριά από συμφέροντα... Ανακάλυψέ την... 

  

''Ανάμεσα ΣτουΣΤ(ο)ιχους...''

Ένα blog ήταν μια επιθυμία και η επιθυμία έγινε πραγματικότητα… Τώρα βέβαια θα μου πείτε πως δεν είναι δα και τίποτα δύσκολο…  Έχουμε γεμίσει όμως ανούσια blog που παραπληροφορούν και αποπροσανατολίζουν , έχοντας δυστυχώς  πάρει τη θέση  της τηλεόρασης και των εφημερίδων  ακλουθώντας το ρεύμα που διέπει τα ΜΜΕ…  Άλλη μια προσπάθεια  δεν πρόκειται φυσικά να αλλάξει αυτόν τον κανόνα, ωστόσο ίσως αποτελέσει μια εξαίρεση…  Ο τίτλος ‘Ανάμεσα ΣτουΣΤ(ο)ιχους’’ έχει δύο όψεις… Μπορεί να αναφέρεται στους στίχους τραγουδιών που πολλές φορές αντιπροσωπεύουν μια κατάσταση που έχουμε βιώσει, και συνεπως ταυτιζόμαστε με αυτά που περιγράφει το τραγούδι… Η άλλη εκδοχή του τίτλου( η οποία αντιστοιχεί και περισσότερο στη δική μου σκέψη), αφορά τους ‘’τοίχους’’ μέσα στους οποίους είμαστε κλεισμένοι… Οι τοίχοι αυτοί ίσως έχουν να κάνουν με τα όρια που βάζουμε στον εαυτό μας και που τον εμποδίζουν να κάνει ένα βήμα παρακάτω, να απελευθερωθεί απ’ τα στερεότυπα και τις εμμονές του και να δει τον κόσμο πιο καθαρά και πιο απελευθερωμένα… Οι τοίχοι μπορεί να είναι οι ιδεολογικοί φραγμοί ή τα όρια, ή  οτιδήποτε άλλο αισθανόμαστε πως μας κρατά πίσω… Ονομάστε τους τοίχους , έτσι όπως θέλετε και σκεφτείτε αν αυτοί πρέπει να υπάρχουν στη ζωή σας ή αν πρέπει να απαλλαγείτε από αυτούς… Η απόφαση είναι δική σας…
Υ.γ ! Πηγή έμπνευσης φυσικά του blog αποτελεί η γαλλική ταινία ‘’entre les murs= ανάμεσα στους τοίχους’’

Οι σκέψεις και τα συναισθήματα δεν χωρούν πουθενά, δεν οριοθετούνται και δεν περιοριζονται...